Jabba :: Strona główna

W dzisiejszym wpisie chciałabym się zająć pytaniem, czy każdy może uczyć się języków obcych i czy dlaczego wiele osób poznając podstawy języka, umiejąc się nim komunikatywnie posługiwać, nie doskonali dalej swoich umiejętności, tylko zniechęcona odkłada naukę na bok.

Odpowiadając na pierwsze pytanie: tak- nauka języków obcych jest dla każdego człowieka, który wykazuje chęć nauczenia się go. Bardzo wiele zależy od wieku uczącego się. Jest taka reguła, ze im wcześniej dziecko rozpocznie nauke, tym lepiej opanuje język. Nie jest to do końca prawda, a ponadto ludzie nie znają umiaru. Mając na myśli "im wcześniej" tzn. w okolicy 4-6 lat, a nie, jak oferuje na przykład pewien ośrodek w Bydgoszczy już w okresie niemowlęctwa. Jeśli dziecko w wieku przedszkolnym zacznie uczyć się dajmy na to angielskiego to ma szanse mówić bez polskiego akcentu, ponieważ charakterystyczne dla tego wieku jest plastyczność organów mowy. Takie dzieci oczywiście nie uczą się gramatyki, pisania, lecz słuchają, ucza się piosenek i wierszyków, dzięki czemu poznają wymowe i fonetykę obcego języka. Dzieci starsze uczą się przede wszystkim słownictwa oraz gramatyki. Badania pokazują że dzieci, które zaczęły naukę języka obcego po 12 roku życia praktycznie nigdy nie pozbędą się polskiego akcentu, jak te, które naukę rozpoczęły w wieku przedszkolnym. To samo dotyczy dorosłych: oczekują oni, że będą mówić jak rodzimi użytkowicy języka obcego, co jest niemożliwe, ze względu na to, że rozpoczeli nauke zbyt późno.

Warto jednak zauważyć, że choć sam akcent jest zależny od wieku rozpoczęcia nauki, to pod żadnym względem nie dotyczy to poprawności językowej i komunikatywności. Młodzież oraz dorośli, którzy mają większa koncentrację, mogą się dużo uczyć na pamięć, mają lepiej rozbudowaną pamięć długotrwałą i zdolność logicznego myślenia, świetnie opanowują słownictwo, struktury gramatyczne, które są niezbędne dla komunikatywnego porozumiewania się, a jest to przecież podstawowym celem.

Teraz chciałabym zająć się drugim pytaniem: dlaczego wiele osób osiągnąwszy komuniktywny stopień opanowania języka obcego zniechęca się i rezyguje z dalszej nauki. No właśnie ze względu na dążenie do perfekcji. Chcą mówić tak jak (w przypadku języka angielskiego) jak Anglicy i uważają, że jeśli będą dostatecznie długo i pilnie ćwiczyć to to osiągną. A tutaj czeka na nich rozczarowanie. Ponadto znam przypadki wielu osób, które wstydzą się mówić spontanicznie, gdyż wolą nic nie powiedzieć, niż powiedzieć cos z niewielkim błędem. To problem zwłaszcza wśród osób, które zaczynają naukę języka obcego jako dorośli.

Tak więc nauka języka obcego jest dla każdego, w każdym wieku. Trzeba się też zastanowić i zadać sobie pytanie: dlaczego uczę się akurat tego języka? Jesli chodzi o komunikatywne porozumiewanie się dla własnej przyjemności, to już po roku widać efekty i można się z nich cieszyć. Nie trzeba znać wszystkich słów, zwrotów czy zasad gramatycznych. Wg. mnie najwazniejsza jest radość z posługiwania się językiem obcym. Wszystkim polecałabym naukę przede wszystkim języka anielskiego, który jest nazywany obecnie "współczesną łaciną", a dopiero w drugiej kolejności innych języków. No chyba, ze celem kogoś jest np. czytanie literatury w orginale, wtedy "nie ma że boli" trzeba się uczyć:). W moim przypadku była to chęć przeczytania "Fausta" J. W Goethego i stąd wzięlla się chęć nauczenia się języka niemieckiego ;). Ciekawi mnie jak to przebiega u innych osób ;-). Co jest decydującym czynnikiem determinującym wybór konkretnego język? Myśle, że jest to kwestia indywidualna, dlatego chetnie poznam opinię innych, co zdecydowało.

• Ucz się - im więcej będziesz umiał, tym będzie Ci się łatwiej żyło, tym więcej osiągniesz, tym mniej doświadczysz nieprzyjemności. Zrozum chociaż podstawy matematyki, pozwoli Ci widzieć abstrakcje w rzeczywistości.
• Kontroluj swój umysł - tylko Ty jesteś to w stanie zrobić. To jak postrzegasz świat zależy tylko od Ciebie. Nikt nie jest Ci w stanie narzucić co masz myśleć.
• Bądź ambitny - nie można mieć wszystkiego? Nieprawda! Można, tylko trzeba się starać. Nie poddawaj się, dąż do celu, daj z siebie wszystko. Jak się nie uda, to nie będziesz miał sobie czego wypominać. Niezależnie kim jesteś nie zatrzymuj się na kasie w Tesco.
• Uśmiechaj się - od samego uśmiechu zrobi Ci się radośniej, przyjemniej. Nie bój się tego robić publicznie - przyciągniesz osoby, które się też uśmiechają. Nie masz powodu? Oj nieprawda.
• Nie śpij tyle - potrzebujesz mniej snu niż Ci się wydaje. Wykorzystaj swoje życie ciekawiej.
• Wierzysz w boga? OK! - pamiętaj, że jeżeli on chce Twojego dobra, to pewnie też chce dobra Twojego znajomego. Daj mu i sobie trochę radości, a bóg na pewno będzie zadowolony. Jeżeli nie, to ma problemy z osobowością.
• Toleruj innych - oni mają własny umysł i własne cele. Szanuj je, dopóki nikomu nie przeszkadzają.
• Walcz fair - pokaż, że Ty jesteś lepszy zamiast pokazywać, że on jest gorszy. Zaskocz swoimi atrybutami zamiast pokazywać czyjeś wady.
• Nie załamuj się - każdy zdany przez Ciebie egzamin, każda klasówka, każde kolokwium było tym najtrudniejszym do tej pory. Ten egzamin też taki jest.
• Uprawiaj seks - oprócz oczywistej przyjemności zbliżysz się do drugiej osoby, nauczysz się czerpać przyjemność z jej przyjemności. Odpoczniesz męcząc się.
• Nie bój się - jesteś zdrowym człowiekiem, jak nie Ty, to kto? Tylko Ty jesteś w stanie skrzywdzić samego siebie.
• Pomagaj także bezinteresownie - i miej refleks, żeby zrobić to w odpowiedniej chwili.
• Myśl - możesz to robić nawet myjąc zęby, jeżeli konkretne przemyślenia nie przyniosą konkretnych efektów, to na pewno pomogą Ci w przyszłości, nawet jeżeli nieznacznie.
• Mów czego chcesz - tak sobie jak i innym. Da Ci to pewność siebie, przypomni Ci po co żyjesz, da innym możliwość pomocy Ci.
• Nie oglądaj wiadomości - tylko Cię to rozproszy, zdemotywuje. Stracisz czas na coś, co Ci się na nic nie przyda.
• Doceniaj innych - wiele rzeczy, do których doszedłeś są ich zasługą, pomyśl o tym przez chwile i zrewanżuj się.

Stef już napisał, ja piszę dopiero teraz. Nie będę już rozwijał Jabby, zostanie ona prawdopodobnie w stanie takim jak jest.

Dlaczego? Mam bardzo dużo zajęć innego rodzaju, mam pracę i studia. W pracy zacząłem się zajmować czymś całkiem innym i zobaczyłem jak 'programowanie WWW' jest niewdzięczne. Nie mam zamiaru już tu wracać.

Innym powodem jest to, że domena jabba.pl z dniem 2007-11-22 straci ważność. Nie mam za bardzo zamiaru płacić 122zł - jeżeli użytkownicy postanowią jednak to dalej pociągnąć - przedłużę.

Jeżeli nie, to dopóki Koniczynek - administrator uazni - nie będzie miał sprzeciwu, to Jabba będzie chodzić pod domeną jabba.uaznia.net.

Przepraszam, wybaczcie.

Dodano 2007-12-10 21:07: Nie tłumacząc jak i dlaczego, nie z mojego powodu, domena jabba.pl została dla nas przedłużona na następny rok. Tak więc narazie nic się nie zmienia. Nie pytajcie jak to się stało.

"Boogie nights' opowiada o wspaniałych czasach, jakie przeżywała branża porno przed AIDS. Cudowne lata siedemdziesiąte, niewiele odbiegające od 'normalnych' gale filmów XXX i atmosfera ciągłego podniecenia. Porno w pełnym rozkwicie, Paris Hilton jeszcze nie było, zatem amatorzy nie zagrażali profesjonalistom. Jeszcze w latach siedemdziesiątych filmy porno trafiały do regularnego kinowego obiegu.

Jeśli wierzyć mitowi, wszystko zaczęło się od 'Głębokiego gardła'. Film ten często jest przywoływany w dyskusji o erotyce filmowej. W chwili premiery 'Głębokiego gardła', że tak to ujmę, atmosfera przesiąknięta jest wolnością i psychedelikami. Film zrobił tak wielką furorę, że przyczynił się do pseudonimu informatora w aferze 'Watergate'... Magia kina.

Brutalnie rzecz sprowadzając na ziemię - 'Głębokie gardło' to pornol, z brzydkimi 'aktorkami' i obleśnymi facetami. Fabuła może stanowić wzorzec z Sevres fabuły filmu pornograficznego: główna bohaterka ma kiepskie życie erotyczne, bo jej łechtaczka mieści się głęboko w gardle. I to by było na tyle, bo w międzyczasie nieatrakcyjne męskie i damskie ciała dokonują czynności seksualnych i innych czynności seksualnych. Nuda

Tym niemniej jest parę 'smaczków', dla których warto zobaczyć to dziełko. Otóż tłem dźwiękowym dla scen seksu są utwory rockowe, dość mocno rozimprowizowane, natomiast orgazm sygnalizują w sferze obrazu bijące dzwony, startujące rakiety i inne takie. Mimo celu, jakim było podniecenie widza, film może obecnie, na rynku rządzonym przez Ashley Bagget czy Dru Berrymore wywołać to, co 'Pianistka': niechęć do seksu.

No więc i reasumując- jednak nie bardzo warto, a atmosfera kultu jest znacznie przesadzona.

Głębokie gardło (Deep Throat) (1972)
reżyseria i scenariusz: Gerard Damiano, zdjęcia Harry Flecks, występują: Linda Lovelace, Harry Reems, Dolly Sharp, Bill Harrison