Jabba :: Strona główna

Jezyki obce w szkole podstawowej zostały wprowadzone już w latach 60 XX wieku. Najpierw jako eksperyment( chodziło o to, czy języki w szkole podstawowej- a więc bardzo wcześnie- wpływają pozytywnie na rozwój poznawczy) a zajęcia te traktowano jako przygotowanie ucznia do dalszej nauki. W latach 60 i 70 rozwinęła się koncepcja systematycznej nauki języka obcego i w latach 70 w Kanadzie bardzo modna stała się koncepcja tzw. wczesnej imersji (zanurzania się w język obcy). To był pierwszy etap. Drugi etap pedagogicznych eksperymentów przypadł na lata 80 i 90 XX wieku. Chodzi tu o duże zmiany społeczno - polityczno - gospodarcze. Cel nauki nie polegał już tylko na tym, aby opanować język obcy( a więc rozwinięcie określonej kompetencji językowej), lecz aby nawiązać kontakty z obcokrajowcami. Rozwinęła się koncepcja Spotkania z językiem obcym. Inne propozycje:Nauczanie tematyczno sytuacyjne i nauczanie zintegrowane.
Renate Seebauer (autorka wielu książek poświecnych tematyce koncepcji nauczania języka obcego w okresie wczesnoszkolnym) rozróżnia trzy grupy koncepcji nauczania języka obcego w szkole podstawowej:
1. Tradycyjne koncepcje:
- systematyczna nauka języka obcego
- nauczanie tematyczno - sytuacyjne
2. Koncepcja spotkań z językiem
- ucz się jezyka sąsiada
- spotkanie z językiem/ językami
koncepcja "Language awareness"
3.Koncepcja imersji:
- całkowita imersja
-częściowa imersja
-koncepcja "Embedding" (wbijania)
Ten podział nie uwzglednia koncepcji nauczania zintegrowanego. ktora jest połączeniem tradycyjnych koncepcji i koncepcji spotkań z językiem. Nauczanie zintegrowane zawiera bardzo podobne cele, techniki pracy i progresję jak nauczanie tematyczno - sytuacyjne i z tego powodu została pominięta.
Chciałabym też opisać bliżej następujące pojęcia, takei jak:
1. Systematyczna nauka języka obcego
2. Nauczanie tematyczno sytuacyjne
3. Ucz się języka sąsiada.
4. Spotkanie z językiem/ jezykami.
5. "Language awareness".
6. Nauczanie zintegrowane.
7. Imersja, czyli zanurzenie sie w język obcy.

1. Systematyczna nauka języka obcego:
Cel: opanowanie podstawowych kompetencji językowych, które ułatwią dalszą naukę języka obcego. Ważną cechą nauczania jest progresja językowa - są tu określone konkretne cele nauczania, na których opiera sie podręcznik. Chodzi tu przede wszystkim o nauczanie komunikatywno - ustne ( a więc rozumienie ze słuchu i mówienie, które są podstawowymi sprawnościami językowymi i są nieświadome). Brakuej tu porównania (językowego i kulturowego) pomiędzy językiem ojczystym, a językiem obcym. Ponadto lekcje są przeprowadzane prze nauczyciela języka obcego w ramach przeznaczonych do tego godzin.

2. Nauczanie tematyczno sytuacyjne:
Cel: dziecko powinno opanowac język obcy (chodzi tu o praktyczna komunikację w języku obcym) i powinno wiedzieć, że nauka języka obcego jest przyjemna i każde dziecko może odnieść sukces. Brak tutaj systematycznej progresji językowej, lecz dla kazdej grupy odbiorców określone są odpwiednie tematy. Do programu należą m. in.: elementy zabawy i muzyki, natomiast zrezygnowano tu z testowania o oceniania. Porponuje się zintegrowane nauczanie języka, dlatego wychowawca powinien być również nauczycielem języka obcego w swojej klasie.
Chciałabym przedstawić też podstawowe cele tej koncepcji wg Wilfrieda Bruscha:
- odczuwanie radości z możliwości wyrażania swoich myśli w innym języku niż ojczysty
- wykorzystywanie możliwości fzjologicznych ucznia (wyczucie rytmu, artykulacji i intonacji)
- dziecko opanowuje podstawowe techniki uczenia się języka obcego
- stworzenie lepszych warunków do nauki języka obcego w dalszych etapach nauki

3. Ucz się języka sąsiada:
Ta koncepcja zostaął wprowadzona w roku 1984 (w Niemczech w Badeni Wirtymbergii i Nadrenii Palatynacie, natomiast we Francji w Alzacji ). Celem nie jest przekazanie określonej kompetencji językowej, a wychowanie społeczne i interkulturowe. Dzieci powinny czuć, że są obywatelami Europy, a nauka języka obcego powinna opierać sie na kontaktach i spotkaniach pomiędzy uczniami z Niemiec i Francji: korespondencja, wymiana zdjeć. Podczas roku szkolnego odbywa sie 8 spotkań, które są przygotowywane w ramach zajęć języka obcego i tam też zostają podsumowywane. nauczyciel nie potrzebuje podręczynika, lecz materiałó, które zostały przygotowane specjalnei dla tego projektu. W tej koncepcji najwazniejszy jest wiec kontaktz inną kulturą, a język jest środkiem do tego.

4. Spotkanie z językiem/ jezykami:
W tej koncepcji nie chodzi konkretnie tylko o język sąsiada, a o język z ktorym dziecko ma bezpośrednio doczynienia.( np. języki mniejszości narodoych, tak jak w Niemczech: turecki i włoski). Często wprowadzany jest także język angielski, tam gdzie dziec mają kontakt z Anglikami i Amerykanami. Przez kontakt z językiem obcym dziecko zostaje wyczulone na kulturowe i językowe różnice i podobieństwa. Przy tej koncepcji bardzo ważne jest wychowanie w tolerancji i wzajemnym zrozumieniu, a kontak z językiem powinien przyczynic sie do przełamywania stereotypów. Ponadto takie spotkanie z językiem nie powinno być osobnym przedmiotem szkolnym, prowadzic powinien nauczyciel, lecz bez podręcznika, a z materiałami różnego rodzaju, które uwzględniają różnice językowe i kulturowe.

5."Language awareness":
KOncepcja ta zostaął rozwinięta w Anglii. Celem nie jest osiagnięcie lepszej kompetencji językwoegej, lecz reflekcja nad językiem (chodzi tu o porównanie podobnych i różnych struktur języka). Reflekcja ta służy:
- wyczuleniu na język i jego użycie
- poznaniu swoich predyspozycji językowych
- wychowaniu w tolerancji


6. Nauczanie zintegrowane:
Ta koncepcja łączy tradycyjne koncepcje i koncepcję spotkania z językiem. Zakłąda ona nie tylko, że nauka języka obcego jesy powiązana z innymi przedmiotami szkolnymi i jest obecna monetami w : muzyce, plastyce, matematyce, biologii, tylko że przenika całe zycie szkolne. Głownym celem jest tu komunikacja. Dzieci uczą się zwrotó, które są dopasowane do ich wieku. Dostępne materiały sa w formie wierszyków, teatrzyków. W tej koncepcji wazne jest, aby to wychowaca nauczał języka obcego.

7. Imersja, czyli zanurzenie sie w język obcy:
Ta koncepcja zakłąa, że większość przedmiotów jest wykładana w języku obcym. W latach 70 w kanadzie przeprowadzano eksperymenty. Dzieci anglojęzyczne( które nie miały wcześniej żadnego kontaktu z językiem francuskim) nauczano w języku francuskim. Dopiero w drugiej klasie rozpoczeła się nauka po angielsku. Chodziło tu o wyczulenie na język franuski, który do tej pory był zaniedbywany, przybliżenie dzieciom obu kultur i doprowadzenie do całkowitej dwujęzyczności. Pełna imersja jest możliwa w szkołach międzynarodowych, a cześciowa w gimnazjach i szkołach średnich, gdzie nauka przebiega w dwóch językach(ojczystym i obcym).

Teraz należałoby się zastanowić która z tych koncepcji jest najlepsza dla plskiej szkoły. W polscei nteresowano się już w latach 80 nauką jezyka obcego w szkole podstawowej, ale tylko niektórzy uczniowei mogli z tego korzystać. Dopiero po reformie pojawiła sie możliwość by coś zmienić. Każdy dyrektor otrzymał dwie godziny, tzw. dyrektorskie na języki obce. Jednak brakowało nauczycieli, wykształconych do pracy z małymi dziećmi. Więc która metoda? Na pewno nie spotkania z językiem, language awareness też sie nie nadaje, ponieważ dzieci są za małe i uczą sie przez naśladownictwo. Dobrym rozwiązaniem wydaje się nauczanie tematyczno - sytuacyjne, poniewaz kładzie nacisk na komunikację w odpowiendnich sytuacjach, które są dostosowane do wieku dziecka i równocześnie zawierają różne dformy zabawy, które dziecko lubi: a wiec równoczesna nauka i zabawa.

Filmy na motywach gier bardzo rzadko spełniają oczekiwania fanów rozrywki wirtualnej. W 70%(nie pytajcie, jak wyliczyłam xD), stanowią je gnioty pod hasłem Uwe Boll. Zdarzają się także produkcje, nie tyle wybitne, ile realizujące pokładane w nich nadzieje. Cieszy to niezmiernie, dlatego z prawdziwym zadowoleniem przedstawię wam trzecią cześć z serii Resident Evil. Krótka lekcja historii. Niedaleka przyszłość przyniosła monopol na ludzkie życie korporacji pod nazwą Umbrella. Przedsiębiorstwo to posługując się innowacyjną technologią, na współ z badaniami nuklearnymi i testami biologicznymi w krótkim czasie opanowało wszystkie sfery życia przeciętnego człowieka. W położonym w głąb ziemi laboratorium zwanym Ul, inteligentny komputer, zwany- Czerwona Królowa nadzoruje tajne eksperymenty. I wszystko szło by dalej gładko, gdyby pewnego dnia z Ula nie doszła budząca grozę wiadomość, iż Czerwona Królowa postanowiła wymordować całą ekipę naukową, jak się później okazuję na skutek zatrucia wirusem(T-virus) czyniąc z nich odpychające Zombie. W tym momencie do akcji wkracza zabójco piękna i niebezpieczna, główna bohaterka- Alice. Wraz z grupą wojskową udaje je się zneutralizować zagrożenie Ula, jednak to nie koniec horroru. Alice i Matt jedyni przeżywają masakrę i zaraz potem poddani zostają praktyką programu badawczemu Nemezis. Alice jako jedyna z dwojga wychodzi z doświadczeń cało, ponadto jest talenty uległy bardzo pozytywnej modyfikacji, co daję jej niezwykłą zręczność, siłę, wyostrza wszystkie zmysły. Jej kolega nie ma tyle szczęścia… Tym czasem wirus dotyka swym zasięgiem całe miasto Raccoon City, zamieniając mieszkańców w odpychające Zombie. Finałem będzie zrzucenie bomby na zakażone miasto. Alice budzi się jak zwykle z bólem głowy w nieznanym pomieszczeniu. W pokoju obok znajduje krótką, czerwoną sukienkę i czarne oficerki. Dalsza wyprawa w głąb Ula stawia okazuję się morderczym treningiem jej umiejętności, niestety nie zdaje egzaminu i… Umiera. No cóż, przynajmniej nikt nie zdąży zasnąć do napisów xD. Co prawda, nasza Alice rzeczywiście ginie w pierwszych 10 minutach filmu, niemniej nie pierwszy to raz- taki koniec nieudanych klonów pani żołnierz. Prawdziwa Alice przemierza motocyklem umarłe miasto, czasami odpowiadając na wezwania błagających o ratunek w mieście zombie, gdzie pewnego dnia napotyka rodzinną szajkę(Jedna z lepszych jatek w filmie). Tymczasem kraj przemierza konwój ocalałych, niezarażonych ludzi. Jakkolwiek nie radziliby sobie z zaistniałą sytuacją, zapasy żywności szybko się kończą, a zombie, zmutowane zwierzęta dziesiątkują regularnie ekipę koczowników. Po spotkaniu z Alice postanawiają w dalszą drogę ruszyć razem, kierunek wyznacza Alaska, podobno jedyne, niezarażone miejsce w ówczesnym świecie. Po piętach depcze im organizacja Umbrella, z dr. Issaac rozpaczliwe ścigającemu Alice, która czego nie wie stanowi klucz do pokonania wirusa T, co więcej jej ponad przyrodzona moc odnotowywana jest przez starszą siostrę Czerwonej Królowej i prędko sprowadza oszukane kiedyś radary na jej trop, a te na domiar złego potrafią ją skutecznie unieruchomić. Rozpoczyna się szybka, rezolutna, krwawa walka, zarówno z umarłymi mieszkańcami stanów jak i bezwzględną organizacją. Dużo strzelaniny, widowiskowych akcji akrobatycznych, pościgów, wybuchów, na współ z rozpadającymi się zombiakami, gubiącymi to tu, to tam części ciała lub krwawo pożerającymi swe ofiary. Kiedy to tej niecenzurowanej sieczki dochodzi zmutowany potwór (Nemezis), otrzymamy rzeźnie pierwsza klasa, idealnie wkomponowaną w scenerie rozpadającego się imperium. Fabularnie również przyzwoicie. Co prawda dialogów nie chmara, tylko ty by wyjaśnić co i jak między kolejnymi atakami i szturmami. Czego można się czepić, to obsady aktorskiej, dobieranej chyba pod casting do komedii romantycznej, także postacie zombie nawet nie umywają się do tych z „Nocy Żywych Trupów”, o! . Jednakże, to dalej ta sama, świetna, wręcz stworzona do roli Alice Milla Jovovich, nadrabiająca wszystko co w obsadzie leży i kwiczy. Resident Evil: Zagłada wedle mojej opinii, to najlepszy dotychczasowy squele serii. Wad jako takich nie naliczymy szczególnie wiele, choć czepiać jak do wszystkiego się można. Co szczególnie mi się podobało, to odwzorowanie zniszczonego miasta. Zdjęcia rzeczywiście należą do kapitalnych. Akcja nie zwalnia nigdy na tyle by zanudzić i nie pędzi ładując niesmaczną dawką ekstremalnych doznań. Największy plus stanowią niezaprzeczalnie widowiskowe sceny walki. Spryt, zręczność Alice oczarowują i bawią jednocześnie- w tym temacie jest naprawdę bardzo dobrze! I samo zakończenie, pikantna zapowiedź czekającego nasz w dalszych odsłonach horroru. Sukces trzeciej części Residenta można przypisać niewątpliwie osobie reżysera. Po raz pierwszy tej tematyki podjął się Russell Mulcahy, przeze mnie afirmowany za „Opowieści z krypty” i „Nieśmiertelnego”. Co tu dużo mówić, choć Russell geniuszem nie jest, to zna się na rzeczy i klimatyczna perełkę potrafi z muszli możliwości wyłuskać, na szczęście tak w przypadku najnowszej odsłony Residenta stało się. O ile horrorów sf nie znoszę, o tyle jako fanka gry i gatunku oddaje squelowi co mu się należy. Jeśli tyczy się gatunku grozy, to przerażać on nikogo nie może, co najwyżej zniesmaczyć nieprzygotowanych na seans pt. gotowanie na ekranie, gdyż poziom brutalności obliczyłabym w postaci 1:10 dla Manhunta ;). Polecam! Info: Produkcja: Australia, Francja, Niemcy, USA,Wielka Brytania Gatunek: Horror, Akcja Data premiery: 2007-11-16 (Polska), 2007-09-20 (Świat) Scenariusz: Paul W.S. Anderson Reżyser: Russell Mulcahy Czas trwania: 94 min. od lat: 15 Obsada: Milla Jovovich : Alice Oded Fehr : Carlos Olivera Ali Larter : Claire Redfield Iain Glen : Dr Isaacs / Tyrant Mike Epps : L.J. Spencer Locke : Dziewczynka z Kmart Ashanti : Betty Gary Hudson : Kapitan Umbrelli Peter O'Meara : Brytyjski wysłannik Rusty Joiner : Eddie Ramón Franco : Runt William Abadie : Wysłannik Christopher Egan : Mikey John Eric Bentley : Technik Umbrelli Matthew Marsden : Kapitan Alexander Slater

Because of imminent shutdown of jabba.pl site, I'm moving my blog to a new address: http://knowak.wordpress.com. I have not yet decided about the form of my new site, but I'll probably create a separate one for silly postings and keep interesting stuff on the URL above... Note that there's only an empty page there, at the moment.

Przeprowadzanie prostego dowodu ma dużo z obliczania. Można je robić na kilka sposóbów, ja przedstawię dwa:

Mając daną formułę - np. (x+2)^2 + y i pewne parametry - np. (x, y) = (3, 2), to w pewnych wypadkach jesteśmy w stanie obliczyć wynik. Wychodząc z formuły i równościami, tożsamościami algebraicznymi dochodzimy do wyniku - wtedy obliczenia są wykonane.

Analogicznie: Mając daną tezę i pewne założenia, to w pewnych wypadkach jesteśmy w stanie udowodnić tę tezę. Wychodząc od niej i równoważnościami logicznymi dochodzimy do prawdy - wtedy twierdzenie jest udowodnione.

Jeżeli jesteśmy w ten sposób udowodnić, że teza jest równoważna prawdzie to jest prawdziwa. Tylko wtedy nie może być żadnego znaku wynikania, bo z fałszu prawda wynikać może.

Można też liczyć w drugą stronę. Tu pojawia się jedna różnica, bo obliczenia mają na celu doprowadzenie do wyniku, niezależnie jaki jest, a dowód musi do prawdy. Teoretycznie możesz zacząć od wyniku obliczeń, przekształcać algebraicznie i dojść do formuły. Tak samo w dowodzeniu, można wyjść od prawdy i rownoważnościami logicznymi przekształcać tak, aby uzyskać tezę. Wtedy możemy spokojnie używać wynikania - wszak z prawdy tylko prawda wynikac może.

Jest jedna generalna różnica pomiędzy równaniami algebraicznymi a dowodzeniem, którą starałem się . W równaniach nie mamy odpowiednika wynikania. Jeżeli a = b to b = a, tak jak równoważność - jeżeli a ↔ b to b ↔ a. Nie ma 'równości w jedną stronę', więc nie ma problemu z obiema metodami obliczania [choć druga jest trochę bezsensowna]. W pierwszej metodzie aby dowód był poprawny to muszą być albo równoważności albo wynikania w drugą stronę, bo tak naprawdę to musimy tak samo jak w drugiej metodzie dowieść, że z prawdy wynika teza.

Aby poznać inne metody dowodzenia polecam stronę How To Write Proofs.